Odwołując się do zamieszczonego poniżej fragmentu oraz do całości Wielkiej Improwizacji przedstaw Konrada jako bohatera romantycznego. [język polski/liceum]

Bohater romantyczny to literacka postać, charakterystyczna dla literatury romantyzmu, indywidualista, idealista, buntownik o bogatym życiu wewnętrznym, pozostający w konflikcie ze światem; nieprzeciętnie wrażliwa, wybitna jednostka wyrastająca ponad szary tłum, przeżywająca nieszczęśliwą miłość i wewnętrzne rozterki, a także człowiek, dla którego najważniejszą wartością w życiu jest ojczyzna i dobro narodu.

Mianem romantycznego bohatera bez wątpienia można określić postać z trzeciej części „Dziadów”, Konrada. Jest on romantycznym poetą, wieszczem, buntownikiem, indywidualistą, patriotą. Wyraża przekonanie, że jest jednostką wyjątkową, nieprzeciętną, posiadającą ogromną moc twórczą, wyrastającą ponad ogół społeczeństwa, a jednocześnie człowiekiem samotnym, wyobcowanym, nierozumianym przez otoczenie.

Cechy Konrada charakterystyczne dla romantycznego bohatera ujawniają się w czasie Wielkiej Improwizacji – niezwykle przejmującego, poetyckiego monologu, w którym pod wpływem natchnienia wyraża swoje myśli, uczucia, poglądy, ujawnia przemyślenia płynące z głębi duszy. W pierwszych wersach Wielkiej Improwizacji Konrad określa siebie mianem poety, pieśniarza. Jest świadomy swej odrębności i ponadprzeciętności, zdaje sobie również sprawę, że ze względu na pełnioną przez niego rolę wybitnego, wyjątkowego poety, pozostaje osamotniony i niezrozumiany przez otoczenie („Samotność – cóż po ludziach, czym śpiewali dla ludzi?/ Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,/ Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?”). Brak zrozumienia wynika również z tego, że pewnych myśli nie da się zwerbalizować, słowa nie są wystarczająco potężne, by móc wyrazić najgłębsze, najdoskonalsze myśli i idee („Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie”). Konrada przepełnia żal, gorycz i rozczarowanie, ponieważ żaden człowiek nie doceni jego pieśni i nie dostrzeże w nich uczuć, emocji przepełniających jego duszę („ Ile krwi tylko ludzie widzą w mojej twarzy,/ Tyle tylko z mych uczuć dostrzegą w mych pieśniach”). W kolejnych wersach bohater utwierdza się w przekonaniu, że jego poezja jest niezwykła, doskonała, a talentem przewyższa on innych twórców. Słowa Konrada są wyrazem pychy, poczucia wyższości nad innymi i ogromnej dumy. Bohater dochodzi również do wniosku, że jedynie Bóg i natura są godnymi odbiorcami jego dzieł, natomiast ludzie nie zasługują na to, by czytać i słuchać jego pieśni („Ty Boże, ty naturo! dajcie posłuchanie -/ Godna to was muzyka i godne śpiewanie”). Konrad uznaje siebie za mistrza, którego można stawiać na równi z Bogiem. Sądzi, że posiada niezwykłe zdolności kreacyjne – poprzez wzniesienie rąk i dzięki potędze myśli tworzy gwiazdy i planety, kreuje świat według własnego uznania („To nagłym, to wolnym ruchem, / Kręcę gwiazdy moim duchem”).

Pozostała część Wielkiej Improwizacji dostarcza kolejnych informacji o posiadanych przez Konrada cechach romantycznego bohatera. Z utworu wyłania się obraz patrioty, gotowego do poświęceń dla dobra ogółu. Konrad kocha swój naród i w pełni się z nim utożsamia, pragnie dla niego wolności i szczęścia („Chcę go dźwignąć, uszczęśliwić, / Chcę nim cały świat zadziwić”). Aby go podźwignąć, oswobodzić i przywrócić mu dawną świetność, chce przejąć od Boga władzę nad rodakami, nad ludzkimi duszami („Daj mi rząd dusz!”). Patriotyzm Konrada łączy się również z postawą określaną mianem buntu prometejskiego. Bohater w imię miłości do ojczyzny i narodu gotów jest wystąpić przeciw Bogu. Konrad zarzuca Stwórcy brak miłosierdzia, obojętność wobec cierpienia. Dopuszcza się również bluźnierstwa poprzez stwierdzenie, że Bóg nie jest miłością, lecz mądrością, a także nie jest ojcem świata, lecz – co dopowiada szatan – carem. Poeta sprzeciwia się Stwórcy, jednakże postępuje tak dla dobra ludzkości.

Konrad z trzeciej części „Dziadów” to jeden z najbardziej znanych bohaterów romantycznych, posiadający niemal wszystkie cechy, postawy i zachowania charakterystyczne dla epoki romantyzmu. Jest on zarówno wyobcowanym, samotnym, niezrozumianym przez otoczenie poetą, wybitną jednostką przekonaną o swej wyjątkowości, jak i zagorzałym patriotą i buntownikiem, gotowym do poświęceń i walki w imię wolności i szczęścia narodu. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie cechy Konrada decydują o jego nietuzinkowej, złożonej osobowości, wzbudzającej zainteresowanie i podziw zarówno w czasach romantyzmu, jak i współcześnie.

Jakie odczytanie "Dziadów cz. III" Adama Mickiewicza odnajdujesz na zapowiadającym sztukę plakacie teatralnym? Omów zagadnienie, wykorzystując znajomość dramatu. [język polski/liceum]

Źródło

WSTĘP

Plakat teatralny to rodzaj grafiki użytkowej, pełniący funkcję informacyjną oraz estetyczną. Dzięki wykorzystaniu ciekawego, oryginalnego pomysłu, licznych symboli i ukrytych, przenośnych znaczeń, a także dzięki niezwykłej sile wyrazu plakat wzbudza zainteresowanie wśród odbiorców, zachęca do obejrzenia spektaklu, a przede wszystkim zwraca uwagę na najistotniejsze treści danego dzieła przeznaczonego do wystawienia na scenie.

OPIS PLAKATU

Zaprezentowany plakat autorstwa Bolesława Polnara jest prosty, schematyczny, utrzymany w czarno-białej kolorystyce. Plakat przedstawia oko otoczone trójkątną, metalową ramą. Jest ona połączona z grubymi, metalowymi łańcuchami układającymi się na kształt krzyża. Z oka pada jasny, cienki, ledwie widoczny promień. Zwieńczeniem całości jest tło w kolorze głębokiej czerni.

INTERPRETACJA

Grube, metalowe łańcuchy nawiązują do sytuacji Polski znajdującej się pod zaborami. Symbolizują uciemiężenie narodu polskiego, niewolę. Być może symbol ten odnosi się do opisanej w dramacie Adama Mickiewicza historii Jana Sobolewskiego, opowiadającej o cierpieniu młodych studentów wywożonych na Sybir, wśród których znajdował się dziesięcioletni chłopiec, który nie mógł udźwignąć łańcuchów, którymi był skuty.

Krzyż w kontekście utworu stanowi symbol męczeństwa narodu polskiego, martyrologii polskiej młodzieży, być może stanowi nawiązanie do wyrażonego w dramacie przekonania o szczególnej roli Polski w dziejach świata („Polska Chrystusem narodów”).

Oko zamknięte w trójkącie jest symbolem Boga, przeciwko któremu buntował się główny bohater dramatu, Konrad, w czasie Wielkiej Improwizacji. Jasny, delikatny promień padający z oka sugeruje jednak, że oko jest symbolem Bożej Opatrzności, która czuwa nad polskim narodem.

Kolor tła, czerń, kojarzy się ze śmiercią, żałobą, bólem, cierpieniem. Podkreśla więc ciężką sytuację Polaków pod zaborami.

PODSUMOWANIE

Plakat Bolesława Polnara zwraca uwagę na najważniejsze motywy ukazane w dramacie Adama Mickiewicza. Dzięki zastosowaniu czarno-białej kolorystyki i wyrazistej symboliki przykuwa uwagę odbiorców, a przede wszystkim skłania ich do refleksji i przypomina o ukazanej w utworze niewoli narodu polskiego i cierpieniu polskiej młodzieży.